bugun gunlerden huzun.. bugun gunlerden sebepsiz huzun.. bugun gunlerden cok sebepli huzun.. bugun gunlerden ozlem, yalnizlik, bogaza dugumlenen bir aglamak.. bugun gunlerden kendine guvensizlik.. bugun gunlerden kendine asiri guven.. bugun gunlerden karmasa.. bugun gunlerden goz pinarlarinda takilip kalmis bir damla yas.. bugun gunlerden yere sessizce dusen bir damla yas.. bugun gunlerden yere sel gibi akan gozyaslarinin cigligi.. bugun gunlerden bikkinlik.. bugun gunlerden umut.. bugun gunlerden umut edememe.. bugun gunlerden konusamama.. bugun gunlerden bosluga haykirma.. bugun gunlerden gecmis, gelecek, bugun.. bugun gunlerden KIMSESIZLIK..
“ Herkesi kandırabilirsin hatta kendini dahi. Fakat hakikat her daim güçlüdür bir yalandan .. Bir rüzgar olur, yağmur olur bir fırtına koparır ve nihayet seni dalgaların sırtında kayalara çarpar. İşte buradasın ; hakikatin yanında. Zira bu yüce ateşin aşkıyla yanıyorsun hala. Kaybolduğun yalan denizini içsen dahi fayda etmez hiçbir şey! Başka hiçbir ten teselli etmez seni .. İyileştiremez. Öfkeni yen…. Kendinle, mazinle olan kavganı bitir. Daha fazla üzme artık senin için atan bu kalbi. ”
kucukken yumos adinda bi ayicigim vardi.. ona sarilir aglardim.. sonra kardesim oldu.. o sarilip aglamaya basladi yumosa..yumos kardesimin olunca farkettim buyudugumu..artik yalniz aglamam gerekiyordu.. cunku artik ben aglayinca da kardesim yumosa sariliyordu..artik benim aglamama dayanamayan minicik bir kalp vardi yanibasimda.. ben aglayinca abla nolur aglama diye aglamaya baslayan..coook sonra bir hastahane odasinda sen aglarken bir sey yapamiyorum diye kahroluyorum diyen babam da hatirlatacakti bunu bana..ablalar yalniz aglardi..keske gene yan odada agladigimi duymasindan cekinecegim ailem olsaydi.. yumosuna sarilmis aglarken teselli ettigim kardesim yanimda olsaydi.. keske kucuk kalsaydik..
“ Hayattan ne istiyorum? Ask? Saglik? Para? Basari? Karar vermek zor.. Ya da hepsi mi? Karar vermek hic de kolay degil.. Ama ben sonunda karar verdim.. Ben sadece yasadığımı hissetmek istiyorum..cok mutlu ve cok uzgun… cok yorgun ve cok rahat.. cok saskin, cok utanmis, cook.. hayatimin her anini cok cok hissetmek istiyorum..
Asinda belki ben buna cok onceden karar vermistim.. aslinda belki de bu yuzden hep uclarda yasadim cocuklugumdan beri.. ”
Bu gece aslında hiç aklımdan çıkarmamam gereken bir şeyi ne zamandır günlük koşuşturmalarla unuttuğumu farkettim.. günlük koşuşturmalarımı unutturacak kadar aklımdan çıkmadı hatta bu gece..
Eve geldim, telefon görüşmelerimi yaptım, evi toparladım, biraz temizlik.. sonra dışarı çıkacaktım.. ve.. fırtına başladı..fırtınadan, gökgrultusünden korkmam.. ama karanlık fobm var işte.. sonra elektrikler gitti.. korktum.. yatağımın üzerinde oturdum elimde mum elektriğin gelmesini beklerken,elektrik kesilmeden hemen önce yakında bir yere düştüğü anlaşılan yıldırımın sesini düşündüm.. biraz sonraya çıkacağımızın garantisi olmadığını düşündüm.. günlük koşuşturmada unuttuğumuz şeyi yani.. Arkamdan ailem dışında ailem gibi içine koz düşecek bir kaç kişiyi düşündüm, iyi kızdı yazık oldu diyecekleri, hadi ya Allah rahmet eylesin deyip geçecekleri, umursamayacakları, belki sevinecekleri.. içine koz düşecek olanlar haricinde ölümü pek de korkuyla karşılamadığımı farkettim.. ölümden sonraki hayatı düşündüm.. ne olabileceğimi.. çoğu insan gibi içim iyi benim diye kendimi rahatlattım :)
farketmeden uzunca düşünmüşüm.. arkamdan olacakları, insanların konuşacaklarını, unutmalarını… içimde kalacak şeyleri.. olmasını çok istediğim yarım kalacak şeyleri ben ölünce.. doğamayacak çocuklarımı, bulamayacağım hayatımın aşkını, yaşlanamayacağımı, yanımda güvenle yaslanacağım kişinin beni hiç tanıyamayacağını, yeğenimi göremeyeceğimi, ailemle yaptığımız gezme planının suya düşüşünü..
sonra farkettim.. dışarıya çıkmayı unuttuğumu, elektriğin geldiğini.. kalktım, ılık bir duş aldım, yaradanla konuştum.. ve normal hayata döndüm işte gene.. döndüm..
Neredeyse hayatım boyunca, yani hatırlayabildiğim kadarıyla, benim bu dünyaya gelmekteki amacımı düşündüm.. bugün izlediğim filmde dendiği üzre bu koca işleyen makinede benim hangi dişli olduğum, ne işe yaradığım.. ben ne için geldim? ben bu koca makinede ne işe yarıyorum? yaradım mı acaba? görevim bitmemiştir herhalde yaşıyorum hala :) ne zaman ne şekilde yarayacağım, dahası bu gerçeklendiğinde ben dünyaya getirilme amacımı gerçekleştirmiş olduğumu farkedecek miyim? yani amacımın o olduğunu anlayabilecek miyim? İnsanlarınd ediği gibi çok büyük bir dişli mi olacağım? önemli bir görevim mi var? yoksa çok büyük bir dişlinin varlığına mı yardımcıyım? birinin hayatını çok fazla etkileyeceğim ve o dünyayı değiştirecek? ya da dünyayı değiştirecek çocuğu doğuracağım? ( bu konudaki ümidim azalıo aslında :P ).. merak ediyorum.. ben hangi dişliyim ve son nefesimde evet ben şu dişliydim diyebilecek miyim?
bir insani anlamak, onu hakli cikarir mi? neden boyle oldugunu, neden boyle davrandigini, neden boyle hissettigini, neden boyle tepkiler verdigini anlamak onu hakli cikarir mi? O insanin hakli sebepleri olabilir bir sey yaparken, onu anlayabiliriz ama affedebilir miyiz? o insan ben boyleyim boyle olmami sebepleri var diyerek yaptiklarinin dogru oldugunu savunuyorsa zor.. ama degisiorsa, yaptiklarinin hata oldugunu kabullendigini soylemiyorsa bile farkli davraniyorsa artik.. onu affedebiliyoruz sanirim.. zor is be bu psikoloji isleri..
Babami aglarken cok az gordum hayatta.. Bunlardan beni en derinden etkileyen ya da belki onu aglarken ilk gorusum bilmiyorum.. bir tanesi var.. ilkokuldaydim, kardesimin geniz eti alinmisti, ameliyattan ciktiktan sonra bir sure su icmesi yasakti ama cani aciyordu ve surekli su diye agliyordu.. 7 yasinda falandi sanirim.. babam beni su almak uzere kantine yollamisti, “bir kac saat gelme bahcede dolas su yasagi bitince getir suyu” demisti.. kardesim su diye aglayarak babama elini uzatiyordu, babam da gozlerinde bir damla yasla “tamam oglum ablan getiriyor” demisti.. o gun cok sasirmistim, babalar aglar miydi? agliyorlarmis demekki demistim.. cok durmamistim ustunde ama sasirmistim.. ondan bi kac yil once babamin elinin bas parmagini baltayla kestigini gormus, o parmagi ve kanayan elini sarip araba kullandigini bizi eve birakip hastahaneye oyle gittigini ve aglamadigini gormustum.. oyle ya ben en cok canim aciyinca agliyordum.. babamin parmagi koptugunda bile aglamamisti.. ve yillar sonra annesi oldugunde bile bizim onumuzde aglamadigina sahit olacaktim.. o gun anlayamamistim.. bir babanin en cok icini cocuguna bir sey oldugunda caresiz olmasinin acittigini.. babami ilk aglarken gordugum gun oglunun acisini dindirecek bir sey yapamiyor olmanin caresizligi vardi icinde.. yillar sonra ben bir hastahane odasinda yatarken, yanima yaklasip uzulmeni engelleyemeyince cok caresiz hissediyorum dediginde anlamistim belki de bir babanin en cok caninin ne zaman acidigini.. annesinin oldugu gun, 3 gun sonra uzaklara gidecek olan kizinin onda kalmasin akli diye sapasaglam durmustu.. beni her gordugu yerde gulumseyip ben iyiyim demisti.. annesi oldugunde bile, parmagi koptugunda bile aglamayan, cocuklarina kol kanat geren babamiz, bizim canimizin acimasi karsisinda caresiz kaldiginda guclu olamiyordu.. bacagim motosikletten yandiginda aglayarak ona baktigimda benimle dalga gecen cocuk musun niye agliyorsun diyen babam, kalbim kirildigi icin gunlerce agladigimda kendini caresiz hissetmisti.. bacagimin yanigina yapilabilecek bir seyler vardi, ama biliyordu kalbimi kirani oldurse bile benim uzuntum icin yapabilecegi bir sey yoktu.. iste o yuzden gelip o gun hastahanede ben aglarken “bir sey yapamamak beni kahrediyor” dedi.. ve iste ben bu yuzden o gun aglamayi kestim.. babami caresiz birakmamak icin, yillar once kardesimin ameliyatinda agladigi gibi agladigini gormemek icin aglamayi kestim..
Allah’im bizim acimizi gosterme ona.. bizim acilarimiz karsisinda caresiz birakma..
