Bazen kendimi bir yoyo icinde hissediyorum.. gecmisimle bugunum arasinda gidip gelen bir yoyonun icine oturmusum bir asagi bir yukari gidip geliyorum.. zamansiz ve plansizca gecmisimden geliveren insanlar, gene zamansiz ve plansiz bir sekilde gecmisim oluveren insanlar.. yada surekli tekerrur eden tarih.. zaman, mekan degisiyor.. hatta haticede degisiyor saniyorum, haticenin secinleri degisiyor, haticenin yogurdu ufleme nedenleri artiyor ve her seferinde daha dikkatli ufluyor ama tarih genede tekerrur ediyor.. her sey degisiyor ama hersey ayni kaliyor.. beklemedigim anda oluverenler, cikip geliverenler bana artik yoyo etkisi yasatiyor..

ben sizin birbirinize iletisim bilgilerinizi vrsem ya arada bulusun eglenin bu kizi nasil delirttik el birligiyle diye! hedpinize hakettiginizden fazla zaman emek gozyasi falan sarfettim.. allahin bana bahsettigi nefeside bolca kullandim sizin icin. bunu okuyunca beni onlarla nasil karsilastirir vs gibi dusuneceginizden eminim! ama bilin diye soyluyorum hayatimdan gelmis gecmis tum erkekler hepiniz birbirinizden betersiniz! hepiniz onarilamayacak yaralar actiniz bende! her biriniz oncekileri kastederek “seni aglatmasina nasil izin verdin ben asla yapmayacagim” klise lafini kullandinida her seferinde daha fazla aglattiniz ya! HELAL OLSUN valla.. dedigim gibi arada toplaninda birbirinizden yeni numaralar ogrenin yeni kurbanlariniz icin.. ama yeter artik beni rahat birakin! beynimden, ruyalarimdan’, gozyaslarimdan, anilarimdan siktir olun gidin!

tarih benim için yine tekerrür etti.. rüyalarımda görüyorum bir sene önceki olayları.. tekrarını dahada beter yaşadığım bu halini.. rüyalarımda görüyorum sebepsiz insanları.. gereksiz şekillerde.. ne gereği var? her şey bir rüyayla başlamıyor mu hep? bu sefer tekerrür ettirmeyeceğim.. rüyamla başlatmayacağım bir olay zinciri daha..

Kendimi zeki adlederdim.. Zeki ama saf. Saf kısmını binlerce kez doğruladım zaten.. ve son kez gene yaptım bunu.. ve bu sonuncuda zekamı bile sorglamaya başladım.. hadi safzsında kızım bu kadar mı salaksın yaa?

insanlarin henuz girip mahvetmedigi guzel mi guzel bir orman varmis.. bu orman oyle geceleri korkunc olan yerlerde degilmis.. bu guzel mi guzel ormanda bumbo diye bir minik fil yasarmis.. bumbo surekli basina is acan ama aslinda cok iyi niyetli ve kirilgan bi minik filmis.. basina bilerek ve ya bilmeden surekli dert acar dururmus.. bir gun gene annesinden izin almis disarida biraz oynamak icin.. ormanda kosup oynarken bir kelebek gormus.. daha once pesinden gittigi kelebekleri hatirlamis… hele sonuncusunda oyle hizli gidiyormuski o kelebek pesinden gidecegim diye kaybolmus.. annesinden cok uzakta oldugu icin cok korkmus.. evinin yolunu bulmasi cok uzun zamanini almis.. bir daha kelebek kovalamayacagina dair soz vermis annesine.. zaten soz vermese de o kadar cok korkuyormuski bir daha kovalayamayacagini dusunuyormus.. ama iste tam karsisinda bir bitkinin uzerinde dinleniyormus guzeller guzeli kelebek… o kadar guzelmis o kadar davetkarmiski.. ona dalmis kalmis.. o anda havalanmis kelebek.. kanat cirpislari bile pesimden gel der gibiymis.. pesimden gel.. cok guzel seyler gosterecegim sana der gibi ucuyormus.. dusunmeden pesinden gitmis bumbo.. alamamis kendini.. ama yola ciktiktan sona bir yandan korkmaya baslamis.. eskisi gibi kaybolmamak icin gectigi yerlere bakiyormus.. aklinda tutmaya calisiyormus ama bir yandanda guzeller guzeli davetkar kelebegin davetini geri ceviremiyormus.. kelbek kiziyormus ona.. etrafina bakinip duracagina gelsene pesimden diye.. anlatmaya calismis bumbo anlatmaya calismis basindan gecenleri, korktugunu.. ben onlar degilim diyormus kelebek.. biliyorum diyormus bumbo.. ama etrafina bakmaya devam etmektende alamiyormus kendini, kelebegin pesinden gitmektende.. kelebek hakli olarak onceden yasadiklarini kendinden cikarttigi icin kiziyormus bumboya.. onceki yasadiklarin yuzunden benimle olanin tadini cikaramiyorsun diyormus.. hak veriyormus bumbo kelebege ama ne yapsin cok korkuyormus.. bir yandan o da kizmaya baslamis kelebege.. korkuyorum iste anlasan ona gore davransan.. ben etrafima bakinca, sana sorular sorunca sklmasan diyormus.. ama kelebek gidiyormus, bumbo kendini alamiyormus.. bumbo kaybolmaktan korktugu kadar kelebegin onu birakip gitmesindende, etrafina bakarken onu gozden kaybetmektende korkuyormus.. her cok korkan gibi surekli tokezliyormus.. bekliyormuski kelebek o tokezlediginde dursun, onu gozden kaybetmesine izin vermesin bumbonun.. ama durmuyormus.. durmuyormus kelebek.. kelebek istiyormuski kayitsiz sartsiz gelsin ardindan bumbo.. bumboda istiyormuski kelebek bumbonun onu gozden kaybetmesinden korksun.. bumbonun onu kaybetmek istemedigi kadar oda istemesin bunu.. belki icten ice istiyormus kelebek.. ama bumbo kaybolursa diye oda korkmaya baslamis artik bumbo bu kadar korkunca.. ya kaybolursa gene, ya uzulurse diye bir yandan arkasindan gelmesini istemiyor. bir yandan tum kalbiyle istiyormus.. gelme demek istiyormus ama deli gibi istiyormus gelmesini.. bumbo bir kez daha dusmus yere.. cok acimis cani.. aglamaya baslamis.. kelebek donmus gozleri yasli bakmis bumboya.. gel diyememis.. gitde diyememis.. oylece kalmis kaldigi yerde.. bumbo aglamis kelebek aglamis.. bumbo, kelebek ona gel demeyince donmus geri.. kelebek gitme diyemedigi icin kendini suclarken olsun kaybolmadi diye avutmus kendini.. ama ormanin iclerine ilerleyecek gucu onunda kalmamis bumbo gidince.. ormanin iclerine suzulmektense omrunun sonuna kadar durmus durdugu yerde bumbo gelirse diye.. gelmeyecegini bile bile..

alternatif son.. :

bumbo bir kez daha dusmus yere.. cok acimis cani.. aglamaya baslamis.. kelebek donmus gozleri yasli bakmis bumboya.. gel diyememis.. gitde diyememis.. oylece kalmis kaldigi yerde.. bumbo aglamis kelebek aglamis.. bumbo, kelebek ona gel demeyince tam donmus ardini gidiyormuski kelebek dur ne olur gitme demis.. gitme ne olur sensiz kiymeti olmayacak omrumun kalaninda suzulmenin.. sen boylesine pesimden gelmeyince, sen boylesine guzel bakmayinca bana anlami olmayacak suzulmemin.. anlami olmayacak hic bir seyin senin o korkuyla da olsa bana bakan gozlerin olmayinca.. ne olur gitme.. bunu bekliyormus zaten bumbo.. bumbo kelebeginde onu oylece istemesini istiyormus.. ondan vazgecememsini.. gitmemis bumbo.. gitmemis geriye.. kelebek suzulmus ormanin derinliklerine, bumboda pesinden.. bumbo dusmus, kelebek beklemis… kelebek yorulmus bazen dinnlenmis bumbonun hortumunun uzerinde..

Ya ben hic o sansli insanlardan olamadim ya da bunlar sadece dizi ve filmlerin dayatmalariydi..hani su insanlar birbirlerinin gozlerinin icine bakar ve hemen ne demek istedigini anlar.. ya da bir kez hata yapar sen ne hata yaptigini soylemeden o anlar ve ozur diler.. ya da sen hata yaptigini soylediginde bunu bir daha tekrarlamaz.. bunlar sadece dizilerde.. filmlerde.. benim hayatim boyunca birileri benden ozur diledikten sonra en az bir kere o hatayi taekrarladi.. kimiyle yillarca ugrastim, kimi bir ucuncuyu kaldiramayacagim kadar buyuk hatalar yapti ama bu hep boyle oldu..

ne garip.. ben hemen her yasadigim evi sahiplenmistim bu zamana kadar.. hep evden cikarken orda kotu anilarimda olsa huzunlendim.. benim evimdi simdi kimlerin olacak, kimler neler yasayacak die dusundum.. ama garip olan suki 10 aydir yasadigim evi hic sahiplenmemisim.. bombos birakip kapisini kkitlerken en ufak bi uzuntu duymadim.. hatta duymuyorum diye kendimee kizip son bi kez kapiyi acip iceri baktim ama degisen bisi oolmadi.. gene hic bisi hissetmedim.. demekki hic sahiplenememisim o evi.. bir otelodasini birakir gider gibi icim soguktu.. bir otel odasindan daha cok baglanamamisim o eve.. pittsburghtan gelisim ise yeniden gorusecegiz eski dost diye goz kirparak vedalasma seklinde oldu.. evi degil ama ozellikle pittsburghun kusbakisi gorunusunu ozleyecegimi biliyourm… oraya ilk gidisimde ucaktan tepeden gordugum, bu sehri sevdim bile simdiden dedigim halini.. karlar icinde birakip gittim.. yemyesil bulacagim biliyorum.. okul konusunda mutsuz olmaktan cok korkuyorum.. ama pittsburgha donmek iyi gelir sanirim..izmire gelince.. izmir hep benim sigindigim sicak limanim.. baba evi hep orda duran sicacik yuvam.. anneme sarilinca gelen anne kokusu, sevgi kokusu hep sicacik.. babama sarilinca aldigim koku guven.. kim bana ne yapabilir, her sey viz geir bu sevgi ve guvenin icinde psikolojisi var bu evde..2 gun sonra ankarada olacagim.. sehiur olarak ozlemedigim ama cok animin oldugu sehre gidiyorum.. orada neler hissdecegimi merak ediyorum.. okyanusun ustunden gecerken attigim tum nilar gercekten asirlar oncesinden goz kirpio bana..uzemiyor bile.. artik yeni heyecanlar, yeni sehirler, yeni duygular, yeni dostluklar var..herseyin tanimi degisiyor buyudukce, okyanus asiri bir yerlerde yasayinca..  ama genede bu ankaraya adim atmadigimdanmi kaynakli bilmiyorum.. cok degil 2 gun sonra.. en yakin olayin baslangic yeri olan havaalanindan girecegim sehre.. pembe ovalari gormeden dan die.. goreegiz bakalim..

   “İstanbul Üniversitesi‘ nde öğrenci  olduğum sıralar, okul duvarında bir ilan gördüm:  “Avrupa‘ya talebe   yollanacaktır. “

     Allah  Allah, dedim! Ülke yıkık dökük, her yer virane, Lozan yeni imzalanmış, bu durumda Avrupa‘ya talebe… Lüks  gibi gelen bir şey…

     Ama bir şansımı denemek istedim. 150 kişi  içinden 11 kişi seçilmişiz. Benim ismimin yanına  Atatürk, “Berlin Üniversitesi‘ ne

gitsin.”  diye yazmış.

     Vakit geldi,  Sirkeci Garı ‘ndayım; ama  kafam çok karışık.  Gitsem mi, kalsam mı? Beni orada  unuturlar mı? Para yollarlar mı?

     Tam gitmemeye karar  verdiğim, geri döndüğüm sırada bir posta müvezzi ismimi  çağırdı.

   “Mahmut Sadi!  Mahmut Sadi! Bir telgrafın  var.”

   “Benim” dedim.

     Telgrafi açtım, aynen şunlar yazıyordu:

   “Sizleri bir kıvılcım olarak yolluyorum,  alevler olarak geri dönmelisiniz. “

             İmza

     Mustafa Kemal

   Okuyunca    düşündüklerimden olağanüstü utandım.  “Şimdi gel de gitme, git de çalışma, dön de bu  ülke için canını verme.” dedim.

     “Düşünün 1923‘te o kadar işinin  arasında 11 öğrencinin nerde, ne zaman, ne hissettiğini  sezebilen, ona göre telgraf çeken bir liderin  önderliğinde bu ülke için can verilmez mi?”

     Çok başarılı oldum. Ülkeme alev olarak döndüm.  Önce Istanbul Üniversitesi Genel ve Beşeri Fizyoloji  Enstitüsü‘nü kurdum.

     Kürsü başkanı oldum.

 Daha  sonra ülkemin başbakanlığını yaptım.

     Ben kim miyim?

     Ben sadece iki satırlık bir telgrafın yarattığı bilim  adamı

Ord. Prof. Dr. Sadi Irmak‘ım.” !

Bugun denedim bir kez daha tanimlamayi yalnizligi.. yazimi surekli karisan bu kelimenin anlamida sIK SIK degisiyor.. aslinda kisiden kisiye, durumdan duruma degisiyor.. mesela ayni yataga bas koyarken biriyle yanindakinin seni anlamamasi yalnizligin bir cesidi.. yada kalabalik bir arkadas grubunda otururken derdini anlatsanda anlamayacaklarini bilmek yada klise sozcuklerle seni avutacaklarini bilmek.. kalabalik bir meydanin tam ortasinda giden bir arabanina rkasindan bakip tum binalarin uzerine uzerine geldigi bir sehirde tanidigin kimsenin olmamasi..ayni odanin icinde ev arkadaslarinla oturup bir bambu cicegi gibi sesin solugun cikmadan soguk bir ekrana bakmak.. bunu aylarca yapmak.. okula gidip ailemi ozledim dediginde insanlarin anliyorum seni demesi ama senin gibi hissedememesi mesela.. sabaha kadar oturup ezan sesi duyamamak, yada duydugunda kendine sariliyor olmak.. eve geldiginde suratindan sen gulerken bile gozlerinden bir sey oldugunu anlayan bir kahve yapip sana uzatan birinin olmamasi da bir yalnizlik cesidi tabi.. senin gibi uzakta oldugu icin senin yasadiklarini yasadiklarini dolayisiyla seni anlayacagini dusundugun insanlarin ya iclerini sicak tutan biri oldugunu yada bazi seyleri senin kadar derin yasamadiklarini farketmek belkide yalnizliklarin en buyugu.. 25 yillik hayatimda defalarca yalniz kaldim.. defalarca yalnizligimi dusunup aci cektim ve ya bundan zevk aldim.. bunca zamandir yasadigim en buyuk yalnizligi yasadim aylarca.. belki daha buyuklerini de yasayacagim ilerde kim bilir? peki bu yalnizligin sebebi icimi isitan birinin olmamasi mi yada benden cekip gidenler, benim cekip gittiklerim mi diye dusundum sonra.. belki yanimda biri olsaydi farkli olabilirdi tabi ama bu yalnizligin sebebi yada bundan canimin acimasinin sebebi bir erkegin yoklugu degil.. kokusunu ozledigim kardesimin yoklugu, ablacik derken guzel guzel gulen gelincigimin yoklugu, yavrumm diye sarilirken beni icine aliveresi geldigi belli olan annemin yoklugu, kapiyi actigimda sadece yuzuyle degil tum vucuduyla gulen, evlatlarina bakarken ici titreyen babamin yoklugu, gelip cop cop open cadinin yoklugu, teyzem diye sIKI SIKI yapan akilli bidigin yoklugu, askimmm diye sarilan ablamin yoklugu, kocaman kollariyla kocaman govdesiyle beni sardiginda kendimi hep guvende hissettiren abimin yoklugu, naber fistik deyisiyle aklima gelen gurkan abimin yoklugu.. bu liste oyle bir uzarki.. izmirimin kokusunun yoklugu, yillardir olmayan birinin yoklugu mesela.. burda herseyi yoklugunu iliklerinde hissediyor daha bir ozluyor daha bir yalniz kaliyorsun.. yalnizligin tanimi hayatim boyunca hep degisecek.. ama aylardir icime isleyen yalnizligi hep hatirlayacagim sanirim…

hatam belki kalbi oyuncak sanmam

aşkta salıncak gibi sallanmam

o kadar cahilimki

hayalini bile kurmam imkansız inanki sevgilim.

.bugün bana aşk nedir diye sorsan

tek anlamı geceler boyu aglamam

üstüm başım sevda içinde

yakalandım bitap biçimde

ellerimde kadife kelepçe

veda degilmi bu

yolun sonu uçurumlar

kolay degilki bu dolunca gözlere yaşlar

zaman gelince nafile

dersin bir küçük elveda