Kucuk Fil Bumbo
Not1:Bu masali yayinlamistim diye hatirliyorum ama sanirim silmisim.. ne yazikki ne zaman yazdigimi hatirlamiyorum.. ama tahminen 2010un ilk aylarinda olmasi gerek..
insanlarin henuz girip mahvetmedigi guzel mi guzel bir orman varmis.. bu orman oyle geceleri korkunc olan yerlerde degilmis.. bu guzel mi guzel ormanda bumbo diye bir minik fil yasarmis.. bumbo surekli basina is acan ama aslinda cok iyi niyetli ve kirilgan bi minik filmis.. basina bilerek ve ya bilmeden surekli dert acar dururmus.. bir gun gene annesinden izin almis disarida biraz oynamak icin.. ormanda kosup oynarken bir kelebek gormus.. daha once pesinden gittigi kelebekleri hatirlamis… hele sonuncusunda oyle hizli gidiyormuski o kelebek pesinden gidecegim diye kaybolmus.. annesinden cok uzakta oldugu icin cok korkmus.. evinin yolunu bulmasi cok uzun zamanini almis.. bir daha kelebek kovalamayacagina dair soz vermis annesine.. zaten soz vermese de o kadar cok korkuyormuski bir daha kovalayamayacagini dusunuyormus.. ama iste tam karsisinda bir bitkinin uzerinde dinleniyormus guzeller guzeli kelebek… o kadar guzelmis o kadar davetkarmiski.. ona dalmis kalmis.. o anda havalanmis kelebek.. kanat cirpislari bile pesimden gel der gibiymis.. pesimden gel.. cok guzel seyler gosterecegim sana der gibi ucuyormus.. dusunmeden pesinden gitmis bumbo.. alamamis kendini.. ama yola ciktiktan sona bir yandan korkmaya baslamis.. eskisi gibi kaybolmamak icin gectigi yerlere bakiyormus.. aklinda tutmaya calisiyormus ama bir yandanda guzeller guzeli davetkar kelebegin davetini geri ceviremiyormus.. kelbek kiziyormus ona.. etrafina bakinip duracagina gelsene pesimden diye.. anlatmaya calismis bumbo anlatmaya calismis basindan gecenleri, korktugunu.. ben onlar degilim diyormus kelebek.. biliyorum diyormus bumbo.. ama etrafina bakmaya devam etmektende alamiyormus kendini, kelebegin pesinden gitmektende.. kelebek hakli olarak onceden yasadiklarini kendinden cikarttigi icin kiziyormus bumboya.. onceki yasadiklarin yuzunden benimle olanin tadini cikaramiyorsun diyormus.. hak veriyormus bumbo kelebege ama ne yapsin cok korkuyormus.. bir yandan o da kizmaya baslamis kelebege.. korkuyorum iste anlasan ona gore davransan.. ben etrafima bakinca, sana sorular sorunca sklmasan diyormus.. ama kelebek gidiyormus, bumbo kendini alamiyormus.. bumbo kaybolmaktan korktugu kadar kelebegin onu birakip gitmesindende, etrafina bakarken onu gozden kaybetmektende korkuyormus.. her cok korkan gibi surekli tokezliyormus.. bekliyormuski kelebek o tokezlediginde dursun, onu gozden kaybetmesine izin vermesin bumbonun.. ama durmuyormus.. durmuyormus kelebek.. kelebek istiyormuski kayitsiz sartsiz gelsin ardindan bumbo.. bumboda istiyormuski kelebek bumbonun onu gozden kaybetmesinden korksun.. bumbonun onu kaybetmek istemedigi kadar oda istemesin bunu.. belki icten ice istiyormus kelebek.. ama bumbo kaybolursa diye oda korkmaya baslamis artik bumbo bu kadar korkunca.. ya kaybolursa gene, ya uzulurse diye bir yandan arkasindan gelmesini istemiyor. bir yandan tum kalbiyle istiyormus.. gelme demek istiyormus ama deli gibi istiyormus gelmesini.. bumbo bir kez daha dusmus yere.. cok acimis cani.. aglamaya baslamis.. kelebek donmus gozleri yasli bakmis bumboya.. gel diyememis.. gitde diyememis.. oylece kalmis kaldigi yerde.. bumbo aglamis kelebek aglamis.. bumbo, kelebek ona gel demeyince donmus geri.. kelebek gitme diyemedigi icin kendini suclarken olsun kaybolmadi diye avutmus kendini.. ama ormanin iclerine ilerleyecek gucu onunda kalmamis bumbo gidince.. ormanin iclerine suzulmektense omrunun sonuna kadar durmus durdugu yerde bumbo gelirse diye.. gelmeyecegini bile bile..
alternatif son.. :
bumbo bir kez daha dusmus yere.. cok acimis cani.. aglamaya baslamis.. kelebek donmus gozleri yasli bakmis bumboya.. gel diyememis.. gitde diyememis.. oylece kalmis kaldigi yerde.. bumbo aglamis kelebek aglamis.. bumbo, kelebek ona gel demeyince tam donmus ardini gidiyormuski kelebek dur ne olur gitme demis.. gitme ne olur sensiz kiymeti olmayacak omrumun kalaninda suzulmenin.. sen boylesine pesimden gelmeyince, sen boylesine guzel bakmayinca bana anlami olmayacak suzulmemin.. anlami olmayacak hic bir seyin senin o korkuyla da olsa bana bakan gozlerin olmayinca.. ne olur gitme.. bunu bekliyormus zaten bumbo.. bumbo kelebeginde onu oylece istemesini istiyormus.. ondan vazgecememsini.. gitmemis bumbo.. gitmemis geriye.. kelebek suzulmus ormanin derinliklerine, bumboda pesinden.. bumbo dusmus, kelebek beklemis… kelebek yorulmus bazen dinnlenmis bumbonun hortumunun uzerinde..
Not2: sanirim tamamlamamisim burada kalmis..
Dün canım olan, yarın düşmanım olmaz benim.
Yaşananların hatırı hep saklı kalır, hatırları sorulur, selamları hep alınır…
Sildiklerim vardır bir de. Onlar yanlışlarım ve pişmanlıklarımdır; adları anılmaz, hatırları sorulmaz; sadece beddualarımdır.
Vicdanla birlikte, şeref ararım ben sevdiklerimde; her zaman doğru değildir elbet seçimlerim. Zaman gelir şerefsizleri de severim…
Her yerde gözüm kulağım vardır benim; eksik söylemek, yalan söylemek değildir, mantığındaki beni değil, kendini kandırır yalnızca…
Bilmezden gelişlerim, aptala yatışlarım, kaybetme korkumdan değil karşımdakilerin yalan söyleme potansiyellerine olan merakımdandır.
İnkâr olmaz benim hayatımda.
Yaşananı, yaşanmamış saymam, sayanları da saymam.
Kelimelere sığmaz, sayfalar sürer beni anlatmak ama ne kadar anlatılırsa anlatılsın; yaşayan bilir beni. Yaşamayan anlamaz.
Ağırdır sevmelerim, her yürek taşıyamaz. Büyüktür umutlarım, her omuz kaldıramaz.
Nazim Hikmet Ran
Berrak bir gecenin karanligina asili yildizlara bakmak, yuregime guc ve feraglik vermistir her zaman.. Yalnizlik ve tek basina olmak arasindaki farki hissettirir bana her zaman.. Yuregimin carptigini duyarim, cigerlerime cektigim havanin gogsumu nasil sisirdigine sasarim, yasiyorum iste! derim.. ayaklarim yere daha saglam basar.. ne kadar kuck ve ne kadar buyuk oldugumu bir kere daha farkina varirim. Gecen zaman bizi degistirir, bu degisimin farkina vardikca da buyuruz.. Agaclar, insanlar, yollar, evler her sey degisir..
Kalbime bir kiymik batmis gibi, olanlari her dusundugumde daha derine batiyor sanki o kiymik.. Her aci ceken gibi haketmedigimi dusunuyorum, isin kotusu icimde soyleyemedigim bir suru sey kaldi ve soylesem de degisecek bir sey yok.. bunlari yapabilen kisi eminimki rahatca uyuyor yataginda, olan benim hayatima oldu..o kiymikla yasamak zorunda olan ben, o kiymigi batirana hic bir sey yapamayan gene ben..
hep ben..
Dun gece bakiciliklarini yaptigim dort cocuktan uc numara olan 4 yasindaki Naji uyumak uzere koluma sarilmis yatarken birden dogrulup “benim annem olmani isterdim” dedi.. Sasirdim, sevindim, hatta bu melek sevgisi karsisinda goz yaslarimi tutamadim bastirdim onu gogsume.. Onu uyutana kadar dayandim yaninda yatmaya, sonra sessizce kalktim ve goz yaslarina boguldum icimin acisindan.. Minicik yuregiyle annesini ozluyor, cok yogun calisan neredeyse hic goremedigi annesinin yerine bakicisini koymaya calisiyordu.. Oylesine melektiki, onunla zaman geciren, onunla ilgilenen, onu seven, open kisiyi hemen annesinin yerine koymaya hazirdi.. Oyle ya! O yastayken anneden ne beklenirki? O kadar buyuk bir evi olmasa da olurdu ne bilecekti? O kadar oyuncagi olmasa da olurdu annesi yaninda olsa.. Gece gunduz onlara bu imkanlari saglamak icin calisan annesinden bekledigi asil sey sadece onun kolunda uyuyakalabilmekti.. Annesindense bakicisinin ardindan aglayan bebeklerden o da 2 yasindaki kiz kardesi gibi.. Benim koynumda uyuyakalan, rahat etsinler diye yanlarindan kalkip gittigim benim yatagima gelip 1 saat sonra gene koynuma sokuluveren sessizce..
Ben calisan bir annenin cocugu idim, defalarca aglamisimdir annemin arkasindan gitme ise diye, ama simdi bu cocuklara bakicilik yaparken anladim ki aslinda ben calisan anneye sahip cocuklarin icinde en sansli olanlardandim.. Evet annem her gun okula gidiyordu ama gelince sadece yedirip icirip beni goturmesi gereken yerlere birakan bir bakici gibi davranmiyorsu.. Beni hic bakiciyi daha cok sevmek zorunda birakmadi! Onu ise gidip geldigi zamanlarda gormedim sadece! Beni uykuya yatiran, beni kaldirip yemegimi yediren, basimi oksayip seven benim annemdi..
Iste simdi kariyerim icin debelendigim son zamanlarda en cok korktugum sey kariyerim ve cocugum arasinda denge kuramamak.. Annem gibi olamamak.. Kariyer derdine dusup, onlari rahat yasatacagim diye cok calisip onlari rahat ettirememek..
Bu yaziyi simdi o gunler icin yaziyorum! BENIM COCUGUM BAKICISINI BENDEN DAHA YAKIN GORMEYECEK KENDINE!
Dun geceki goz yaslarimi unutturma Allahim bana, o minik yurekler gibi acitmasin benim yavrularim baskalarinin yureklerini.. Onlara ANNE OLMA GUCUNU VER BANA..
Can Dündar
D. Noel
Huxley
Chalk Board theme
