oyunlar oynamayı beceremedim ben hiç..
Ben hiç oyunlar oynamayı beceremedim.. hani vardır ya, aman önünden canım cicim yapayım arkasından kuyusunu kazayım ayağını kaydırayım insanların falan.. hiç beceremedim ben bunları.. ders notlarımı paylaştım, sorulacak soruları benden yüksek almasınlar diye saklamadım hiç mesela arkadaşlarımdan..
ilişkilerimde de öyle.. kaçan kovalanır derler telefonu alırlar ellerine yok ama aramazlar kaçan olmak için.. uğraşamam ben öyle oyunlarla.. ya da hissedince söyledim aşkım diye. sevdim diye aman önce o söylesin diye beklemedim hiç.. dur şöyle davranayım da beni şöyle kız sansın böyle sanmasın diye uğraşmadım hiç. neysem o oldum hep…
beni neysem öyle sevsin dedim arkadaşım,sevgilim.. zaman zaman oyunlar oynayamamın sebebiyle insanların bana farklı yaklaşımlarıyla karşılaştım, kırıldım.. döndüm arkamı gittim.. ama istemedim oyunlar oynamayı.. istemedim bunu öğrenmeyi.. çok şükür beni böyle sevenler var yanımda. en azından dostlarım var.. beni böyle seven erkekler oldu, şu ya da bu sebeplerle bitti ilişkilerim ama hiç azap çekmedim ben oyun oynadım yalan söyledim ondan oldu diye..
işte şimdi bunu bilin, arkadaşım olacaksanız da, kendinizi sevdirecekseniz de.. ben oyunlar oynamayı bilmem, kaçan kovalanır oynayamam, kendinize zarar verecek bir şey yaparsanız sizi bile karşıma alırım ama yanınızda olurum.. gün gelir bağırırım dostuma, engellerim kızarım onun için.. küstürürüm bile kısa süreyle dostlarımı bazen onları engelleyeceğim derken, başının etini yerim sevgilimin onu korumak için bazen ama oyunlar oynayamam ben..
